چرا با اینکه میدانیم گناه بد است، باز هم سراغ آن میرویم؟

متن پاسخ خُب خوشم میاد دیگه . خوشم میاد ، میرم سمتِ گناه . آدم از چیزی که خوشش میاد ، میره سمتش . مزّه ی گناه رفته زیرِ زبونش . وقتی مزّه ی گناه رفت زیرِ زبونش ، دیگه نمی ره مزّه هایِ دیگه رو آزمایش کنه . دیگه همینجور تا آخر همین آب لجن رو می خوره . الان ما اگر آبِ اهواز باشه ، بعد بریم یه شهری آبِش خوب باشه ، وقتی بر می گردیم اهواز ، می گیم اَاَاَه بویِ لجن می ده . چرا قبلاً این رو متوجّه نشدی ؟ چون عادت کرده بودم بهِش . وقتی کسی با آبِ کثیفه ، همیشه هم می خوره ، عادت می کنه دیگه . دیگه خوشش هم میاد ، آبِ ، تشنمه خُب . امّا اگر یه مدّتی آبِ زلال خورد ، دیگه بدِش میاد . ما یه فامیلی داشتیم ، سیگاری . یعنی نمی دونه این چه طور سیگار بکشه . این سیگار رو روشن می کرد ، سیگارِ بعدی رو با سیگارِ قبلی روشن می کرد ، همینطور متّصل . شب هم بلند می شد ، به جایِ نمازِ شب سیگار می کشید . سیگار پُشتِ سیگار هااا . سیگار پُشتِ سیگار . خیلی سیگار می کشید . از 13 سالگی سیگار می کشید تا 70 ، 80 سالگی . یکی از حضّار : 80 سال عمر کرد ؟! تقریباً . خیلی سیگاری بود . ایشون چشمِش رو عمل کرد . غیرتی رو نگاه کنید . چشمش رو عمل کرد ، بعد برایِ خریدِ سیگار باید یه مسافتِ زیادی رو می رفت که سیگار می خرید . از اون طرف هم دکتر ها بهش گفته بودن سیگار برایِ چشم هات ضرر داره ، سُرفه می کنی ، به چشم هات ضربه می زنه . بعد گفت این چه ضایعه ایه من خودم رو ذلیل کردم برایِ یه سیگار ؟! گفت دیگه تصمیم گرفت که دیگه سیگار نکشه . سیزده سالگی تا هفتاد ، هشتاد سالگی . کُلّاً دیگه سیگار نکشید . نه اینکه تخمه بخوره هااا ، نه اینکه سیگار رو نصف بکنه هااا . نه نه نه ، کُلّاً دیگه گفت سیگار نمی کشم . کُلّاً دیگه سیگار نکشید مطلقا . اگر یه کسی جفتِش سیگار می کشید ، از بویِ سیگار حالِش بد می شد . خیلی چیزِ عجیبی ، تصمیمِ عجیبی ، من مثلِش دیگه ندیدم . قدرتِ تصمیم رو نگاه کن . طرف یه سال به یه چیزی عادت می کنه ، دیگه اصلاً نمی تونم ، اصلاً اصلاً . من نمی تونم خوابم رو کم بکنم . اصلاً محاله . حالا یه سال بود ، پس چی بود یعنی ؟ محاله ! یه خورده اینطوری کن ، یه خورده اونطوری کن ، اخلاقت ، رفتارت ، خوابت ، خنده ات ، گریه ات . نه نه ، اصلاً نمی شه . از سیزده سالگی تا هفتاد هشتاد سالگی . به غیرتِش بر خورد ، غیرتی شد ، زورِش اومد اینطوری خودش رو ذلیلِ سیگار بکنه . احساس کرد ذلّته . تصمیم گرفت دیگه سیگار نکشه ، تمام . و از بویِ سیگار دیگه بدِش می اومد . اون کسی که مزّه ی گناه اومده زیرِ زبونش ، اگر به خودِش اجازه می داد مزّه ی یه چیزِ دیگه می رفت زیرِ زبونِش ، بعد دیگه بدِش می اومد از این . اون آدم هایی که شهید شدند ، قبلِش لُختی بودند ، مزّه ی گناه که زیرِ زبونش رفته بود . بعدش چه چیزی ، چه مزّه ای رفت زیرِ زبونش که می چربید ؟ آزمایش کنید . آزمایشش که اشکال نداره . حُرّ ، حُرِّ آزاد . آزمایش کنیم ، یه چیزی یا یه کیفی کردند ، از اون کیفه بهتر می چسبه بهشون . اون هم کیف داره دیگه ، قطعاً یه کیفی داره . بی کیف که آدم نمی ره یه کاری انجام بده . من این رو قبلاً برایِ شما عرض کرده ام ، حالا نمی دونم برایِ شما بود یا جلساتِ دوست هایِ دیگه . فکر کنم همین جلسه ، جلساتِ اوّلش بود . یه کسی تویِ یکی از مساجد بود ، این یواش یواش از اون مسجده رفت . این مو هاش رو می گذاشت فَشَن ، اینطوری . بعد این بچّه هایِ گروهِش می رفتند مو هاش رو اینجوری خراب می کردند . این اعصابش خورد شده بود . بعدش هم قهر کرد رفت . خیلی با مربّیش هم دوست بود هااا . ولی یواش یواش دیگه ... دوست هایِ بیرون پیدا کرده بود ، اون دوست ها یواش یواش ذائقه اش رو عوض کرده بودن . دیگه همه بدن ، همه بدن . دیگه همه زشتن . نگاه کن چه طور راه می ره ، ببین چه طور نگاهم کرد . دیگه همه اش همینطوری می شه هااا . آدم اینطوری می شه . با اینکه مربّی اش رو دوست داشت ، یواش یواش از اون مسجدشون رفت . رفت که رفت . بعد از یکی دو سال ، نمی دونم چند سال ، اون مربّی اش برام تعریف کرد ، من هم می شناختمش اون طرف رو هااا . ولی دیگه من ندیدمش . مربّیش برام تعریف می کرد . می گفت که نمی دونم بعد از یک سال ، دو سال ... احتمال می دم یکی ، دو سال ، بیشتر نشد . گفت رفتم نابود شدم . گفت تویِ مدرسه همه کار با من می کنند . دقّت می فرمایید ؟ این هم بدش نمی اومد هااا . از یه مو شروع شد هااا . مو حروم نیست هااا ، اشکالی نداره هااا . رابطه ها رو قطع کرد ، دوستی ها رو قطع کرد ، نوعِ دوستی هاش عوض شد . یواش یواش از خوب ها بدِش میاد . از بد ها خوشش میاد . اینطور میشه آدم دیگه . می گفت تا اینجا اشکالی نداشت هااا ، تا اینجا هیچ عیبی نداشت هااا ، که هر کاری می کردند . اشکال از اینجا شروع شد ... یه کسی از همین قلدر هایِ مدرسه گفت فلان . گفت من کار دارم ، نمی رسم ، یه تایمِ دیگه بیا ، نوبتِ دیگه ای بگیر ، الان وقت نداریم . بی خود ، باید قبول کنی . گفت که نمی خوام ، کار دارم ، نمی تونم ، هر روز هر روز که نمی شه ، یه روز درمیون لااقلّ . نوبتی گفتن ، دکتری گفتن . گفت باید قبول کنی . حالا که می گی ، نمی خوام . آبروت رو می بریم . گفت به زور من رو می خواستن به گناه بندازن ، حالا این هم که براش مهم نبود هااا . زورِش اومد . چی رو می خوام براتون مثال بزنم ؟ مزّه ی گناه می ره زیرِ زبونِ آدم ، چیزِ دیگه رو نمی ره آزمایش بکنه . نه نمی شه ، اصلاً وجود نداره چیزِ دیگه . این چون زورِش اومد ، خدا یه چیزی براش باز کرد . اومد پیشِ مربّیِ قدیمیش ، گفت آقایِ فلانی ، چون قبولش داشت ، قبول داشت که اینها خیلی دلسوز اند ، اینها رفیقِ نیمه راه نیستند . گفت آقایِ فلانی من چه کار کنم ؟ آبروم دستِ اینهاست . راحت الان می تونند تویِ فضایِ مجازی پخشش کنند ، پهن بکنند ماجرا رو تویِ مدرسه ، دیگه آبرویِ نسل اندر نسلم رفته . چه کار بکنم ؟ خودمم پشیمون شدم ، اینطور بی آبرو شدم . هر کسی هر کاری می تونه با من بکنه . هیچ بازدارندگی ای من ندارم . هیچ آبرو و شخصیّتی من ندارم . دیگه رفته بود تویِ فکر دیگه . اذیّت شده بود دیگه . خیلی بهِش فشار اومده بود . گفت نمی دونم چی کار بکنم . این مربّی بهش گفت تو محکم وایسا ، هم ما کمکت می کنیم ، پشتتیم . هم بدون عزّت رو خدا بهت می ده . گفت قبوله این حرف ها و اینها ، امّا من الان نمی تونم ، چی کار بکنم ؟ حالا عزّت رو خدا می ده درکِش نمی کنم چی داری می گی ، مخالف نیستم هااا . گفت برو به امام رضا بگو ، برو به امام رضا بگو . گفت باشه ، رفت به امام رضا بگه . امام رضا رو می دونه . خودش گفت هااا . گفت رفتم بالایِ پشتِ بوم ، رو کردم به امام رضا ، و جیغ زدم . گفتم به دادم برس ، آبروم داره می ره . برگردم دیگه ولِت نمی کنم . می گفت خیلی گریه کردم . رفتیم مدرسه ، محکم ایستادم ، اونها هم ازم ترسیدند ، ولم کردند رفتند . مسجد هم گفته بود ما پشتتیم هااا . بعد چی شد ؟ امام رضا بُردِش . امام رضا بُردِش کُلّاً . نمی خوام بگم کجا بردِش . بُردِش کُلّاً . بغلش کرد ، بُردِش . اصلاً عوض شد . شد یه کسِ دیگه ای . نمی خوام بگم چه کسی شد . این ارتباط ... اون وقت این وره چه مزّه ای داشت که بر اون مزّه چربید ؟ چرا میریم سمتِ گناه ؟ چون مزّه داره . چه کار کنیم ؟ یه مزّه ای وجود داره ، از این خوش مزّه تر . امتحانِش کن . مزّه ی توبه . مزّه ی پشیمونی . مزّه ی ارتباطِ با امام رضا . یه مزّه ایه ، امتحانِش کن . امتحان شده ، شهید هایِ لختی همه ی این ها رو ول کردند . زندگی نامه ی بعضی هاشون اومده بیرون کتابِش رو بخونید . خُب چی کار کنم حالا ؟ حالا شما پس نمی خوای بری ، من نمی خوام برم . ناراحتی ؟ آره . پس چرا گریه نمی کنی ؟ چرا به خدا نمی گی من نمی تونم . همین نمی تونم رو به زبونت بگو . مرحوم آیت الله مشکینی رحمت الله علیه ، به روحش هم یه صلواتی ختم بفرمایید . حضّار : اللهم صلّ علی محمّد و آل محمّد و عجّل فرجهم ایشون می فرمود که چند وقت به چند وقت ، هفته ای یک بار ، دو هفته ای یک بار ، در روز برید خلوت کنید ، کسی نفهمه ، دو رکعت نماز بخونید ، بعد از نماز سجده بکنید ، تویِ سجده گناهت رو به زبونت بگو . بگو خدا اینجا گیر کردم . قطعاً کمک می شی . خُب میشه بریم به خدا بگیم ، خدا من کم آوردم که . میشه که از این حرف ها بزنیم . با خدا دوست می شه آدم . من گفتم به شما یه کسی رفت پیشِ آیت الله بهجت ؟ اون کس رو اگر اسم بیارم شما می شناسید . او برایِ من می گفت . اکثراً تون می شناسید ، اگر اسم بیارم می شناسید . گفت رفتم پیشِ آیت الله بهجت ، آقایِ بهجت تا دمِ در معمولاً می ایستاد ، بعد بر می گشت ، خداحافظی می کرد ، می رفت ، در رو می بست . گفت به من گفت بیا تو ، بیا تو ، بیا تو . گفت رفتم تویِ خونه در رو بست . گفتم آقا یه نصیحتی به من بکن . گفت می خوای یه چیزی بهت بگم که اگر اشتباه کردی حضرتِ معصومه باهات دعوا بکنه ؟ یعنی اینطور روحاً رابطه برقرار بکنی . که بگن چرا این کار رو کردی ؟ خجالت بکشه آدم ، برگرده . گفتم آره آقا . پس می شه ارتباط برقرار کرد . خُب فکر کنم دیگه نمی رسیم سوالِ بعدی . ببخشید ، صحبتِ اوّلم خیلی طول کشید . صلِّ علی محمّد و آلِ محمّد .