چگونه توبه واقعی بکنیم؟

متن پاسخ پشیمون بشیم. وقتی آدم پشیمون شد، این توبه واقعیه. پشیمون بشه. آمی که پشیمونه این توبه اش، توبه واقعیه و لازمه اش اینه که، میشه آدم پشیمون بشه بعد اشکش نیاد؟! اشکش در مباد. میشه آدم دردش بیاد «آخ» نگه؟! «آخ» هم میگه. «آخ» توبه چیه؟! «آخ» توبه استغفرلله است. توبه ناراحتی از  داخله، زبونش میگه «آخ» می گه استغفرلله. وقتی من دردم میاد، از تو دردم میاد زبونم میگه«آخ». اگه کسی از داخل پشیمون شد به زبون میگه استغفرلله.  اما اگه از داخل پشیمون نشد. دردش نمیاد، آخ آخ آخ آخ آخ آخ آخ آخ آخ. وقتی دردم اومد میگم «آخ». وقتی کسی از داخل پشیمون شد، اون موقع این استغفرلله اش هم دیگه ارزش داره. اون وقت بعد خود به خود دنبالش دیگه میاد. کارهایی که خراب کرده میره درست میکنه. کارهایی که خراب کرده میره درست میکنه. آبروهایی که برده میره درست میکنه. چندتا آبرو بردی؟! کی رو خیط کردی تو مدرسه؟! پشت سر کی حرف زدی؟! اونا رو آدم میره درست میکنه. این میشه توبه واقعی. باری توبه کردن باید دعا کنی خدا توفیق بده توبه کنی. ههمه توفیق نمیکنن توبه کنن. حالا مگه چی شده؟! حالا زدیم تو گوشش! حالا چی حالا! بچه ننه! حالایه نگاه کردیم به نامحرم، حالا فلان کردیم؟! فلان که نکردیم! عین آب خوردن. بعدا کارهای بدتر هم میکنه. بعدا ببین این آدم چطوری میشه. وقیتی ارزشها رو مسخره کرد بعدا انجام میده. کسی که ارزشها رو مسخره میکنه بعدا میافته تو این وادیا. حتماآدم باید از خدا بخواد بهش حالت پشیمونی بده. ممکنه قتری قرآن باشه گناهکاره. هیچ اثر رو دلش نمیذاره. خیلی مطلب جدیه. حتما باید تو دلش ناراحت باشه. خیلی این مهمه. ناراحتی از دست  خودش یه هنره. والا میکه مگه چیکار کردم. همیشه کارهای خودش رو همیشه کوچک میگیره مسائل دیگران را بزرگ! چرا برام زبون دراورد! من فقط شکمش رو پاره کردم مگه چیکار کردم؟! کارهای خودش روکوچک میبینه کارهای دیگه رو بزرگ. نه معذرت میخواد. چون توبه اش اینه دیگه باید معذرت بخواد. باید حلالی بگیره! مگه چیکار کردم حالا! حالا یه بار بود! حالا دندونش رو شکوندم. حالا چی شد؟! هه! همش خودخواهه! همش خودخواهه! لذا توبه کردن توفیق میخواد. از خدا باید توفیق بخوایم. اگه یه کسی خدا بهش توفیق داد توبه کنه این توبه مثل یه فنریه که می جهه. از شدت توبه میپره جلو. چه قدر توبه اش قوی بوده؟ مثل حر میشه! یعنی از اسفل السافلین میره از اصحاب امام حسین(ع) میشه، صحابه ی امام زمان(عج) خودش میشه. شدت توبه اش این شکلیه. ما الان مثلا آدم بدی بودیم توبه کردیم. اومدیم مسجد نماز میخونیم. الحمدلله. خیلی هم خوبه. این اندازه فنر ما پرش داشت. یعضی ها از این هم میرن جلوتر. اینطور نیست که فقط نماز بخونن. به اندازه غلظت . شدت توبه میپره جلو. هر چی توبه ضعیف تر کم میره جلو. مثلا من دروغ میگفتم، دیگه دروغ نمیگم. یه بار اینقدر از دست دروغ گفتن خودش ناراحت میشه، عارف میشه. اینقدر از دست دروغ گفتن خودش ناراحت میشه با یه آدم خوبیایی رفیق میشه. شدت توبه آدم ها رو میبره جلو. اما اگه نه! معمولی. بخوام اینطور بگم:« استغفرلله! دیکه دروغ نمیگم! بسه! بعدی!» خیلی ناراحت نیست. از خدا کمک بخوایم به ما توفیق توبه بده. این خودش خیلی مهمه. خب!  إن شاءالله خدا به ما یه صدقی بده به حق امام حسین(ع). یه روراستی ای به ما بده، إن شاءالله. و بتونیم عیبهای خودمون رو ببینیم بر محمد و آل محمد صلوات.