چگونه مشکلات مان را با دیگران مطرح کنیم؟

متن پاسخ خدمتِ شما عرض بکنم که شما میرید دکترِ اورولوژی ؟ معلوم نیست چی گفتم اصلاً ! دکترِ اورولوژی چیه ؟ مجاریِ ادراری . خُب ما برایِ مجاریِ ادراری میریم دکتر . خیلی زشته ، آبروریزیه . چه طور میری دکتر ؟ زشت نیست ؟ مجبور شدی بری . مثلاً فلان مثانه اش مشکل پیدا کرده ، چی شده ، باید بره دکتر ببینتش . همینطوری که آدم نمیره . گیر کرده که میره این کار رو می کنه . همینطوری که اجازه نداره . بله ، همینطوری گناه داره ، نمی شه این کار رو کرد . ما اجازه داریم گناه هامون رو به کسی بگیم ؟ نه اجازه نداریم . حالا بدترِش رو براتون بگم . خُب ما اجازه نداریم گناه هامون رو به کسی بگیم ، پس چه طور بعضی ها چشمِ باطن بین دارند ، آبرویِ ما میره ، همه چیز رو می فهمند . خدا که به بعضی ها چشمِ باطن بین داده ، آیا باعث نمی شه که باطنِ ما رو ببینه ؟ می بینه دیگه . خُب می دونه که من فول زدم . این رو چی کار می کنید ؟ یه قصّه براتون بگم ؛ یه کسی برایِ من می گفت که ، یک نفر از مسئولینِ استانی ، او به من می گفت ، من در زمانِ تحصیلاتم ، می گم تحصیلات که شما نفهمید حوزوی اند یا دانشگاهی . دوستم می گه رفتم قم برایِ زیارت و یه مسافرخونه ای پیدا کردم . می خواستم بگم چشمِ باطن بین رو نگاه بکنید . رفتیم یه اتاقی گرفتیم ، بعد ما فردا رفتیم دیدارِ مرحوم آیت الله مرعشیِ نجفی . آیت الله مرعشیِ نجفی تویِ قم هستند و کتابخونه شون معروفه و همونجا دفن اند . می گفت رفتم پیششون ، بهشون سلام بکنم . آیت الله مرعشیِ نجفی وقتی از دور من رو دید ، گفت اَخم هاش رو کرد تویِ هم . گفتم شاید به یه کسِ دیگه است ، چه ربطی به من داره ، اینهمه آدم ؟! گفت نزدیک شدم . گفت : برو برو . اینطوری هااا . گفت من رفتم ، ای خدااا ، گفت خیلی بهم فشار اومد . گفت رفتم و خُب دیگه هیچ . تویِ ذهنم اینجوریه که دارم تعریف می کنم ، این مالِ بیست سالِ پیشه . این شخص شاید بیست سالِ قبل این رو به من گفت . نمی دونم خودش هم حالا یادش هست یا نه . گفت رفتم تویِ همون مسافرخونه اتاقی که گرفته بودم ، خدایا چرا اینطوری شد ؟ من چه کرده بودم ؟ چی چی چی ، یادم افتاد من جُنُب بودم ! دقّت می کنید ؟ گفت جُنُب بودم ، یادم رفته بود غُسل کنم . من جُنُباً رفتم پیشِ ایشون . من رو که دید ، اینطوری کرد . گفت امتحانش می کنم . الان غسل می کنم ، میرم پهلوش ، می بینم چه طور می شه . آیت الله مرعشیِ نجفی اجازه نمی داد کسی دستِش رو ببوسه . این رو قبلاً عرض کرده بودم ، اجازه نمی داد کسی دستِش رو ببوسه . شاهد تویِ پرانتز ؛ یه طلبه ای برایِ من تعریف می کرد ، یه کسی اومد پیشِ آیت الله مرعشیِ نجفی ... اصلاً بَدِش می اومد کسی دستِش رو ببوسه ، نمی دونم حالا چرا . می گفت اگر کسی دستِش رو می گرفت ، محکم دستِش رو می کشید . نمی گذاشت کسی دستش رو ببوسه ، می کشید دستشون رو . می گفت یه سیّدِ غیرِ روحانی اومد ، دستِ آقایِ نجفی رو گرفت ، این می خواست بکشتِش ، این محکم چسبید . گفت محکم چسبید ، یه ماچِ محکمی زد رویِ دستش و گفت آیت الله مرعشیِ نجفی اینطوریش کرد که دستِش رو بکشه ، اُفتاد ، ناخواسته . این اُفتاد ، در حالی که رویِ زمین اُفتاده بود ... یکی از دوستام نقل می کرد ، می گفت من اونجا بودم . گفت به جدّه ام زهرا شکایتت رو می کنم ! به آیت الله مرعشیِ نجفی گفت ! این که اُفتاده بود زمین یه آدمِ معمولی بود ، سیّدی بود . آیت الله مرعشیِ نجفی خودش سیّدِ حسینی بود . گفت به جدّه ام زهرا شکایتت رو می کنم . آیت الله مرعشیِ نجفی گفت بیا بیا نرو نرو بیا ، حول برش داشت ، بُردش . با خودش بُردش . سوارِ ماشینِش کرد ، بُردش . گفت همه تعجّب ، کجا رفت ؟! گفت سوارِ ماشین شدند رفتند . گفت رفت یه ساعتِ دیگه برگشت یه انگشتر خیلی گرون قیمتی بهش هدیه کرده بود . آرومش کرد ، راضیش کرد . می خواستم بگم ایشون به دست بوسیدن حسّاس بود . گفت فردا من غسل کردم رفتم ، لبخند زد ! حالا من یه آدمِ معمولی بودم ، نه اینکه من رو می شناخت ایشون هاا . گفت رفتم دستِش رو گرفتم بوسیدم ، راحت اجازه هم داد دستِش رو بوسیدم . دقّت می فرمایید ؟ حالا من مواردِ اینطوری تویِ ذهنم زیاد دارم ، نمی خوام حالا براتون بگم . خُب این دیگه بد تر شد . او اصلاً من رو می شناسه ، میدونه اوضاعم چه شکلیه . چه طور اینطور می شه ؟ نه این ها طبیب اند ، نه اینها اطبّاءِ دوّارِ به طبِّشون اند ، خدا پیشِ اطبّاء ، اونهایی که می تونند مشکلِ ما رو حل بکنند ، پرده رو می زنند کنار ، نه پیشِ همه . خدا که پیشِ همه این کار رو که نمی کنه . اون کسی که می تونه مشکل رو حل بکنه ، خدا پرده رو براش می زنه کنار . پس ما اجازه نداریم گناهنمون رو به کسی بگیم . من نمی تونم مشکلم رو حل کنم ، بر فرض ... بر فرض نتونستم مشکلم رو حل بکنم ، با نامه ، بی اسم ، بدونِ نشونه ، با تلفن ، واسطه ، فلان ، چی چی ، نشد . چی کار بکنم ؟ اگر مسئله منحصر شد ، هیچ راهی نداشتیم برایِ درمان ، فرضی داریم حرف می زنیم هااا ، من مجبورم بگم من اینم . چی کار بکنم ؟ فرضیِ هااا . خیلی ، صد تا راه داره هااا ، نامه می دم ، واسطه می فرستم ، بی اسم می گم ، می گم یه کسی اینطوری بوده شما نظرتون درباره ی اون کس چیه ، یه کسی رو من می شناسم ... صد تا فیلم می شه بازی کرد . می تونیم نگیم ، برایِ چی بگه ؟ چرا چکِ سفید بدیم به فلانی ؟ شما می خوای بری از آقایِ الف سوال کنی ، وقتی می ری بهش می گی ، چکِ سفید بهش دادی ، بهش نگو . خوب نیست . لذا شیوه هایِ مدل هایِ بچّه هایِ مربّی هایِ مساجد الان اینه . اینها نمی گن بیا بگو سیر تا پیازت رو . امّا شما مجبوری تویِ سیستمِ روانشناس ها سیر تا پیازت رو بهشون بگی . مُدِلِ کار اینجوریه . مُدِلِش اینجوریه . خودِ مُدِلِ مکانیسمِش اینجوریه . اگر ندونه چه طور حلِّش کنه ؟ علمِ غیب که نداره . باید بدونه . مثلِ دکتره . دکتر ، دکتر می دونه . ما تویِ سیستم هایِ خودمون این کار رو نمی کنیم . این دو تا سیستمِ هااا ، این سیستم متوقّفِ بر یک سری روایاته ، اون از بابِ آزمایشات و کلاس ها و ... اون هم لازمه ، اون هم خوبه ، اون هم مطلبِ بدی نیست هااا . امّا می خوام بگم اگر ما مشکلاتمون رو خودمون حل کنیم ، هیچ موقع به اینجا ها نمی کشه . از اون طرف گیر کردی ، هیچ راهی برایِ درمانش هم نداری . من این رو برایِ دوستان سابقاً عرض کردم . یه کسی یه مشکلِ اخلاقیِ حادّی داشت . به من یه نامه ای می داد . وقتی به من نامه می داد ، سه چهار تا واسطه می گذاشت . این به اون می داد ، اون به این می داد ، یه طوری به من می دادش . بعضی موقع ها به من می گفت با یه واسطه ای که من این رو گذاشتمِش زیرِ فلان جا ، زیرِ قالی یه چیزی می گذاشت ، محیط هایی که من می رفتم ، ارتباط داشتم ، می گذاشت یه جایی ، می گفت من فلان جا گذاشتم ، تو برو فلان جا برش دار . نمی فهمیدم کیه هیچ وقت . امّا به من می داد ، من هم بهِش نامه می دادم ، همینطور فلان . اینقدر نامه هاش ناراحت کننده بود ، اینقدر اذیّت می شدم که خدا می دونه . و اینقدر نامه هاش جانسوز بود که حدّ نداره . می گفت من چه طور خراب شدم ، چی شد که اینطوری شدم ، می خوام بگم داره چه طوری حرف می زنه هااا . حرفش رو داره می زنه ، خودش رو هم معرّفی نکرده . اینقدر نامه هاش جانسوز بود ، به قدری نامه هاش جانسوز بود که حدّ نداره . یعنی روضه ی مشکوکی بود . اینطوری هااا ، یعنی اشکِ آدم رو در می آورد . از حالِ توبه اش هااا ، از حالِ انقلابِ روحیش هااا ، اینطور منقلب بود . از بس متنِ این نامه قشنگ بود ، مثلِ یه دکلمه بود . انگار نامه اش دکلمه بود . اینقدر قشنگ ، دردمندانه ، برام روضه می خوند از خودش . چی کارش کنم این رو ، اون رو چی کارش کنم ، من اینطور شدم ، من اونطور شدم ... مثلاً نامه ی امین رو ببینید چه طوریه ، مثلاً نامه ی امین رو اگر دیده باشید . نامه اش رو اگر دیده باشید ، یه چیزِ قشنگی بود ، متنِش هااا . خودِ متن خیلی قشنگ بود و دردمند . بهش گفتم تویِ یکی از نامه ها ، بهش گفتم اجازه می دی نامه ات رو تویِ جلساتِ نوجوون ها و پسر ها بخونم ؟ اسمِش که معلوم نیست کیه . به من گفت بخون ، بگذار آبروم بره ... حالا آبروش نمی رفت ، اسمِش نمی دونم معلوم نیست کیه . بگذار من آبروم بره ، کسی دیگه مثلِ من بد بخت و بیچاره نشه . بخون که مثلِ من فلان شن ، بخون که بقیه فلان طور نشن . بخون ، اینطوری اینطوری . خیلی عباراتِش عجیب بود هااا . بهم می گفت بخون ، ولی با درد می گفت بخون . من از مشهد داشتم می اومدم ، نامه اش تویِ جیبم بود . بچّه ام بغلم بود ، جفتِ این شیشه قدیمی ها بود که شیشه اش رو اینطوری میارن پایین . یه مُشت کاغذ تویِ جیبِ من بود ، مثلاً این قدر . پُرِ کاغذ بود . این بچّه ام دست کرد تویِ جیبم ، اینها رو از تویِ جیبِ من کشید بیرون ، نامه از وسطِ اینها اومد بیرون ، باد بُردِش ! نامه از وسطِ این کاغذ ها اومد بیرون ، باد بُردِش ! حتّی خدا نخواست من بخونمش . خیلی توبه اش عجیب بود . پس ما چی کار کنیم ؟ لازم نیست برید به کسی بگید ، اوّلاً . خدا به شما یه چیزهایِ واجب و حرام هایی گفته ، باهاش درگیر شو . شهوته ؟ روزه باید بگیری ، نگاه نباید بکنی به خودت . به دیگران هم نگاه نکن ، به خودت هم نگاه نکن . دیگه این جملات غلیظ تر اند دیگه . نگاهِ چشمِ خیلی کلیدیه . به خودت گاه نکن ، به دیگران نگاه نکن ، روضه بگیر . مثلِ آدم متأهّل ها به ریش هات و قیافه ات و مو هات و اینها ور نرو ، با اینها ور نرو . اینها همه تحریک کننده است . خیلی اینها کلیدی اند . با یک سری باید و نباید ها می تونیم جلویِ خودمون رو بگیریم . از شهید ها می شه الهام گرفت ، شهید ها جوون هایی بودن ، خونواده هایی قاطی و پاتی . چه طور اینها به اینجا رسیدند ؟ اینها دیگه علماء که نبودند که . اینها که آقایِ مرعشیِ نجفی و بهجت نبودند که . اینها امام که نبودن که . چه طور این شکلی شدند ؟ تویِ خاطراتِ مقامِ معظّمِ رهبری هست ، اون موقع هایی که ایشون جوون بوده ، زمانِ مجرّدی اش ، علماء می گفتن نسبت به مباحثِ شهوتی عصمت داره . زمانِ جوونیش هااا . اون موقع ! الان دیگه کجاست ؟! و ایشون نسبت به مباحثِ شهوتی عصمت دارند . نگاه کن . چی کار می کرده با خودش ؟ هیچ ، یه جوونی بوده ، جوونِ طلبه ای بوده . چی کار می کرده ؟ پس راه هایِ پیشگیری وجود داره ، فرض کن نشد ، نماز هم یه راه بود ، یادتونه ؟ راه هایِ غیرِ مستقیم بود . فرض کن نشد ، از کی بریم بپرسیم ؟ از یه کسی که بتونه مشکل رو حل بکنه . می شه بهِش خودمون رو لوو بدیم ؟ نه نمی شه . اجازه ندارید خودتون رو لوو بدید . پس چه طور حرف بزنیم ؟ همین راه هایِ غیرِ مستقیم . نامه می دم ، واسطه می گیریم ، یه کسی بهم گفته من این مشکل را دارم ، یه کسی رو می شناسم مشکلش اینجوریه ، از این حرف ها . بعد دیگه اگر مجبور شد ، هیچ راهی وجود نداشت و حلِّ این ماجرا متوقّف بود ، فرضی داریم حرف می زنیم هااا . اونوقت باید بگه . خُب دیگه صلوات ختم بفرمایید .